PERSOONLIJKE-ONTWIKKELING

Jouw Vrijheid, Een Experiment

Geplaatst op: 17-05-2018 door Paul


Foot steps

Stop even met wat je aan het doen bent. Voor even. Even breaky, break. Ik nodig je uit. OK? Doe je mee? Mooi. 

In het nu zijn. Nu, nu, nu is al wat er is. Alleen dit moment telt. Kijken of we een waarheid kunnen vinden. De waarheid van je ware zelf. We gaan er rechtstreeks naar toe, zonder omwegen, zonder afleiding van het Ik, zonder verhalen te delen, zonder psychologisch gebabbel, zonder je kennis van.

Nu is er geen verleden, geen toekomst. Die zijn er nu niet. Net als gisteren en je idee over gisteren. Net als morgen en je idee over morgen. Herinneringen zijn er niet, beelden over de toekomst ook niet. Je bent in een bepaalde ruimte waarschijnlijk.

Laat je geest, je Ik even buiten de ruimte waar je nu bent. Wie je wilt zijn, wat je plannen zijn, je intenties, de volgende week, hoeveel kinderen je wilt, over de promotie die je wenst.... laat dit allemaal buiten de ruimte waar je nu bent. Nu is wat telt. Nu is vers, fris. Blijf in het nu. Kun je dit?

Laat de deur dicht, laat niets of niemand erin. Geen zelfbeeld, geen ik, geen persoonlijkheid. Laat ze buiten. Je bent in een bepaalde ruimte zonder je verhaal, je herinnering, je zelfbeeld, je gevoelens over je zelf, de gedachten die komen. Laat ze buiten. Je krijgt nu geen nieuwe concepten van me, of nieuwe ideeen. Blijf gewoon in dat wat je nu ziet, in het nu. Je bent hier nu in deze ruimte.

Ok, laat me je nu een paar vragen stellen. Wil je die voor jezelf beantwoorden? Daar gaan we. Ben je nu nog steeds daar in jouw ruimte zonder je verhalen uit het verleden en je verlangens t.a.v. de toekomst? Ben je aan het lijden nu? 

Je bent op jouw plek. Geen data, geen informatie over jou, geen projecties, geen gedachten, geen interpretaties, geen ambities, geen overpeinzingen.  Alleen jij, de aanwezigheid van jou. Zintuigen werken nog steeds, maar je volgt ze niet. Heb aandacht voor wat er is in jouw ruimte. Doe geen moeite, creëer niet, gebruik je verbeelding niet, geen visualisaties. Mooi, simpel en sober zien is wat er is.

Wacht niet op wat er komen gaat. Geen verwachtingen, niet wachten op wat dan ook. Je gaat nergens naar toe, je bent gewoon daar in jouw ruimte. Voel gewoon wat het is wat er is. Jij bent hier. Geen verhalen, geen beschrijvingen, geen trots. Alleen jij. En er is dit wat er overblijft. 

Hoe is het wat er is? Er is alleen een gevoel van isme. Val niet in slaap. Wat is dit? Je hebt het niet gemaakt. Je ontdekt gewoon. Wat is mooi aan wat het is wat het is, zonder enige moeite zie je het, je hoeft niets te doen. Het is nog steeds wat het is. Deze toestand. Kan dit weg? Dit wat is, heeft het bepaalde meningen over het leven? Hoort het bij een bepaalde religie? Kwam het ergens vandaan? Heeft het gedachten in zich? Kan het ziek zijn? Kan het moe zijn? Kan het slapen? Als je terug gaat naar een andere ruimte of plek, moet je het dan met je meedragen? Als het dan al hier is, is er dan afstand tussen jou en het? Kan het aangeraakt worden? Kan het vastgehouden worden? Kan het weggaan? Heb jij het zelf? Is er een jij en het? Kun je het verliezen? Kan het teleurgesteld zijn in jou? Kun je het beschrijven? Maakt het geluid of lawaai? Hoe dichtbij is, is het dichtbij of afgescheiden van jou? Als je gaat slapen en je wordt morgen weer wakker, is het dan verdwenen? Is het anders of verschillend voor iedere persoon? Kent het jou? (hmmm, trickie one). 

Zijn er twee? Kan het sterven? Moet je ervoor zorgen? Kan het vervagen? Moet je moeite doen om het te behouden? Iedere keer moet je 'neen' antwoorden toch? En dit alles is er ondanks je verhalen, je hechten aan, je verlangens. Heeft het bepaalde kwaliteiten? Zoals, heeft het een kleur, een afmeting, een vorm, een inhoud, ogen? Dus we hebben het over iets wat niet omschreven kan worden? (het is hier de bedoeling dat je ja zegt)

Hoe ken je het? Ja, van binnen in je zelf. Dit is je zelf. Je ware ik. Je kent het heel goed, het is intiemer dan intimiteit zelf. Hoe voelt het voor jou die ware ik, je zelf? Ben je nu verward? Mis je nu het spul wat je buiten hebt gelaten? Moet je erop concentreren? En toch, je oude identiteit, je oude manieren van denken, het hechten aan, je angsten. Waar zijn die? Ze verschijnen en verdwijnen maar ze raken het zelf niet aan. Het zelf kan er niet door geraakt worden. Je bent nu onder de autoriteit van je eigen zien.

Ben je in een trance nu? Ben je ergens bang voor nu? En toch, de oude ik zal weer komen. Nu ben je in een euforisch moment, je voelt je onoverwinnelijk, wow, je voelt je levendig, je bent zonder problemen, je bent zonder zorgen. Heeft het een geschiedenis? Heeft het een toekomst? Heeft het een verhaal? Dus mogen we dan zeggen dat jij, zoals je daar zit, ook zonder geschiedenis, zonder verhaal bent? 

Kun je dit allemaal volgen? Onze fysieke ogen kijken altijd naar buiten, niet naar binnen. Probeer maar eens. Het kan niet. Iets moet toch leren naar binnen te kijken, Wat is het? Er is iets dat binnen en buiten kan waarnemen. Iets wat huist achter je ogen. Iets dat jouw verhalen kan waarnemen, jouw verlangens, jouw angsten, je hechten aan, je identiteit etc. Die andere 'ziener' ziet alles, binnen en buiten. Zelfs dingen die zeer subtiel zijn. Die ene die de wereld kan zien, binnen en buiten, kan deze waargenomen worden? Kan het opgespoord en geïdentificeerd worden? Als je weet dat er iets waarneemt, dan betekent dat de functie van waarnemen ook waargenomen wordt, toch? Dat wat het waarnemen waarneemt? Is dat veranderbaar, heeft dat iets te doen? Dat zelf moet het is zijn. Dit moet vrijheid zijn. Als ik er niet is en niet meer terugkomt, dan is er vrijheid wat overblijft. En toch kan Ik terugkomen met al zijn bagage. Met al zijn gif. Daar lijden we aan. Het leven te persoonlijk nemen. Alles wordt zwaar. Je verliest je spontaniteit. Je verliest je ritme, je dans, het spelen. Je verliest je vreugde. Je verliest je opgewektheid. En we zijn hieraan gewend. En voor zoveel jaren. 

Nu ontdek je wat niet verandert. Hoe wordt dat wat niet verandert door jou ervaren? Saai? Neen, het is vers, fris. Het is een vingerwijzing naar iets wat niet aangeraakt kan worden. Woorden volstaan niet. Het is een hint naar. Toch komen je gewoonten en je identiteit weer boven drijven. Vragen zullen komen; Wat gaan we hiermee doen? Wat kan ik hiermee? Hoe gebruik ik dit in het echte leven? Wat moet ik hiermee? Hoe houd ik dit vast? Die vragen komen, altijd.

En toch, heb je aan het begin de uitnodiging geaccepteerd. Om even in het nu te gaan. Ja, zul je wellicht zeggen vanuit je ik, dit en dit gebeurde er met me net in het nu, tijdens dit experiment. Pratend vanuit het Ik zeg je dat je het niet kan, niet kan blijven zien. Het lukt je niet dit vol te houden. Maar ik vraag je, heb je de uitnodiging gehad en gedaan? Ja, dat heb je waarschijnlijk. Nu wat heb je in dit experiment gezien? Dat wat is? Wat is er gebeurd met wat je hebt gezien? Hoe ben je als je dat bent? Warmte en ruimte? Liefde en het oneindige?

Hoeveel meer wil je dan dit? Waarom klaag je dan? Waarom kun je daar niet blijven? Waarom ga je dan terug naar je oude staat van zijn? Die populair is voor je. Die zal toch blijven komen. Die Ik, die herinnert je eraan dat je niets aan het doen bent, dat je je tijd aan het verdoen bent. Wat heb je dan ontdekt vraagt het? En het zegt dan zelf; niets. En wat zou je er dan mee kunnen in je leven? Niets zegt het dan. Het ik blijft zijn werk doen. 

Iets blijft onvrijwillig teruggaan naar het oude denken, de oude manier van doen. Je denkt dat wat je hebt ontdekt een psychologische truc is of je hebt ontdekt dat het echt is  vanuit je eigen ervaring. En nu je ontdekt hebt dat dit echt is, ontdekt je dat er niets is dat zo stabiel is als dit. Al het andere verandert voortdurend. Je stemmingen, je gedachten die komen en gaan, je leeftijd, je identiteit, je verhalen, je verlangens, je ideeën, je gewoonten. Nu heb je iets gevonden wat niet komt en niet weggaat. En jij, die dit nu gevonden heeft, kun jij komen en weggaan? Nee, dat kan niet.

En nu komt de vraag, kan ik blijven in dat wat er is in het nu? Het oude zal komen. Maar je kunt het nu zien. Waarnemen voor wat het is. Wees in de ruimte van het zien. In datgene wat we zien besteden we veel aandacht. Maar niet in datgene wat het ziet. Dat is merkwaardig?! Als datgene wat ziet betrokken is in dat wat gezien wordt, dan delen ze elkaars realiteit. (ben je er nog? ;-))

Als dat gezien wordt, dan opent zich een dieper gevoel van aanwezigheid in jou en voor jou. Daarin zie je dat dat datgene wat ziet niet beschreven kan worden. Het is alsof je waarneemt vanuit de uitgestrektheid, de oneindigheid. Hoe kan je dit stabiliseren? In de eerste plaats moet je er erg geïnteresseerd in zijn en blijven. Dat kan niet gegeven worden. Het moet al aanwezig zijn in je. Die interesse, die wil om het te waarderen. En die is er, je bent ermee geboren. 

Dit geschenk is groot. Voor jou. Dat wat altijd bij je is. Je zelf. Dit wat heel veel mensen zouden willen ontdekken, willen omarmen. Je hebt het nu. Interesse in en waarde hechten hieraan doet je oude Ik verschrompelen, oplossen, verdwijnen. Langzaam of sneller. Maar het gebeurt. Vrijheid is je deel. Dat wat er altijd al was.

Wees er zuinig op.

vrijheid 

Share