PERSOONLIJKE-ONTWIKKELING

Het Leven Zelf versus Hoe Zal Ik Leven

Geplaatst op: 27-02-2018 door Paul


Geblinddoekt

Je weet het. Echt! Leven is constant en onpersoonlijk. Het is een golf waar je onderdeel van bent, als ware je een druppel water. Als we echter worden gevraagd "Hoe zul jij leven?", dan antwoorden de meesten onder ons variabel en persoonlijk. Dus, je denkt dat jij de golf bent die jij kunt controleren. Niet helemaal helder voor je denk ik? Goed, even een voorbeeld. Laatste gaf ik een speech en ik vroeg om een vrijwilliger uit het publiek. Er kwam iemand naar voren en hij kreeg een blinddoek voor. Toen vroeg ik aan het publiek; "Wie kan hem zo snel mogelijk naar de uitgang begeleiden? Wie lukt dat?" Degene die dat op de meest creatieve manier voor elkaar kreeg, kreeg een prijs. Diverse mensen deden diverse pogingen. Het was hilarisch. Mensen begeleidden hem door hem aan de hand mee te nemen. Anderen gingen hem voor en riepen "warme, kouder" afhankelijk van of hij al dan niet dichterbij de uitgang kwam. En zo verder. Totdat iemand op het lumineuze idee kwam om de blinddoek af te nemen waardoor de persoon zelf in staat was de uitgang te vinden. En veel sneller natuurlijk.

Dit is wat ik helder probeer te maken. Ik probeer helder te maken dat antwoorden op de vragen; hoe je lekker kunt leven, hoe je je volledig kunt tonen, hoe je je volledig potentieel mag tonen, hoe je onbegrensd mag zijn, er simpelweg niet zijn. Er zijn geen stappenplannen, er is geen how-to en er is zeker geen controle over. Je weet het al als je doorziet hoe het leven werkelijk werkt.

Het probleem zit hem in de IK. Als je denkt dat je werkelijk een IK bent dan beschouw je jouw gedachten voor waar. Die IK vergelijkt, beoordeelt, zet zich af tegen, valt aan, verdedigt, zoekt bevestiging, zoekt bevrediging, zoekt fun en vermijd pijn. Enzovoorts.

Die gedachten die van niemand zijn komen echter slechts voorbij. Het is een constante, onpersoonlijke stroom. Op het moment dat je ermee aan de slag gaat of ze probeert te controleren, worden ze groter en groter. Het worden als het ware gevaarlijke draakjes die bestreden moeten worden. Terwijl het slechts schaduwen zijn van iets wat er niet is.

Zelf vind ik het ook nog al eens lastig alhoewel ik weet dat dit lastig vinden ook maar een gedachtespinsel is. Vooral als er kritiek is kan het vat krijgen op me. Dat heeft ieder mens en ik dus ook nog al eens de neiging daar weer van alles over te gaan denken. Voor ik het weet heb ik een onrustige nacht. Of word ik wakker met de gedachten waar ik mee naar bed ben gegaan.

We zijn onze gedachten niet. Ze zijn niet van ons. En ze worden al helemaal niet veroorzaakt door anderen. Ze verschijnen domweg. Constant en onpersoonlijk. Daarentegen zijn we oneindig potentieel, hebben we oneindige capaciteiten en hebben een innerlijke gids, de wijsheid in ons. Die manifesteert zich door ons inzichten te geven. Inzichten die zo maar komen. Als in een flits. Je ogen glinsteren dan opeens, je kijkt misschien opeens verbaasd of verrast, je moet spontaan lachen omdat je herkenning voelt, je denkt OMG dat ik dat niet eerder door had. Je kent dit. Het is er. Altijd en zomaar.

Dit te doorzien helpt me iedere keer weer. En hoe zit dat met jou?

renaissance-soul leven potentieel ik 

Share